غزل شماره 50 حافظ: به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

غزل شماره 50 حافظ: به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

  • غزل شماره 50 حافظ: به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

    غزل شماره ۵۰ حافظ نشان می‌دهد که شاعر پس از بازگشت از تبعید در آرزوی اعتنا و توجه مجدد شاه شجاع بوده و این غزل را به همین امید سروده است. اما در ابیات پایانی خویشتن را به صبر و بردباری در شرایط پیش آمده توصیه می‌کند و ارباب زمانه را بی‌مروت می‌شمارد که نشان از بی‌اعتنایی ممدوح دارد.

    ستاره | سرویس فرهنگ و هنر

    به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

    بکش به غمزه که اینش سزای خویشتن است

    گرت ز دست برآید مراد خاطر ما

    به دست باش که خیری به جای خویشتن است

    به جانت ای بت شیرین دهن که همچون شمع

    شبان تیره مرادم فنای خویشتن است

    چو رای عشق زدی با تو گفتم ای بلبل

    مکن که آن گل خندان برای خویشتن است

    به مشک چین و چگل نیست بوی گل محتاج

    که نافه‌هاش ز بند قبای خویشتن است

    مرو به خانه ارباب بی‌مروت دهر

    که گنج عافیتت در سرای خویشتن است

    بسوخت حافظ و در شرط عشقبازی او

    هنوز بر سر عهد و وفای خویشتن است

    〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰

    شک و تردید را در مورد کاری که پیش رو داری از دلت خارج کن که در کار خیر حاجت هیچ استخاره نیست. چرا ناامید و دلسردی؟ تو می‌توانی با هوش و ذکاوت خودت از موقعیت‌هایی که بدست می‌آوری نهایت استفاده را کنی. پس بر خدا توکل کن و به عهد و وفای خویش پایبند باش.

    〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰 〰

    شاهد فال:

 

برچسب ها: غزل,شماره,50,حافظ:,به,دام,زلف,تو,دل,مبتلای,خویشتن,است,
[ پنجشنبه 1 شهريور 1397 ] [ 22:42 ] [ کاووسی فر ]
[ ]